Teacht

Agus é ag glúineáil, nocht, a choiléar lae faoi ghlas timpeall a mhuiníl ag cur i gcuimhne dó gurbh léi féin é i gcónaí, smaoinigh sé ar an gcaoi a gcuirfeadh sé fáilte roimpi, an cliabhán ag teannadh beagán mar a dhéanadh sé aon uair a smaoinigh sé uirthi. Ag glúineáil ionas go mbeadh a marc soiléir, a tatú - faoi bhun breis bhliantúil chun comóradh gach bliain Úinéireachta a cheiliúradh.

Bhí a carr socraithe aige, agus bhí a fhios aige ón bhfoláireamh ar a ghuthán go raibh sí ag druidim leis.

Fuaim Í ar an gcosán gairbhéil. Ansin a heochair sa doras. Agus a súile caite síos, chuala sí a rá go bríomhar ‘haigh!! Tá áthas orm a bheith ar ais!’ - shleamhnaigh sí a bróga reatha di, chaith sí a cóta ar an gcrúca ag an doras agus chrap sé i dtreo Í chun a cosa a phógadh agus fáilte a chur roimh a Bandia.

Baile críochnaithe. Sábháilte. Aici. Áthas.